Kırkıncı yılını yakın zamanda geride bırakan Galeri Nev, kırk yıllık tarihinden bazı sergi fikirlerini seçerek onları bugünün bakışı ile tekrar ediyor. Bunlardan ilki Galeri’nin 2009’da, 25inci kuruluş yıldönümünü kutlamak üzere, o sırada 25 yaşında olan sanatçılarla gerçekleştirdiği ve daha sonra, yaşları 25 ile 35 arasında değişen davetli sanatçılarla bir kaç kez yinelenen NEVNESİL.
İlk NevNesil sergisinin üzerinden 17 yıl geçtikten sonra bugün açılacak sergi, geçmişte dile getirilen sanatın gerçeklik arayışını, sanatçının toplumsal ya da politik varoluşunu, bireysel ya da belki çocuksu gizemini araştırmaya devam ediyor. Ancak geçtiğimiz 10-15 yıl içinde “genç sanatçı”nın kimi zaman adeta seyirlik bir garabet gibi teşhir edildiğine ve sömürüldüğüne de eleştiri ile işaret ediyor. Dolayısıyla 2026’daki sergi, NevNesil’den genç olma koşulunu bütünüyle kaldırarak sergiye bambaşka bir anlam yüklüyor. Bu defa NevNesil, Galeri Nev’in henüz çok yakından tanımadığı, ancak heyecan ve merak ile izlediği, daha fazlasını keşfetmeye heveslendiği, ilişkilerinde derinleşmek üzere zaman ayırdığı “yeni” isimler etrafında gelişiyor. Aynı zamanda, bir kuşağı mümkün olan en fazla sayıda temsilcisi ile gözler önüne serme misyonundan da ayrılarak, farklı kuşakların, hatta coğrafyaların temsilcilerini en fazla sayıda eser ile temsil etmeyi tercih ediyor.
“Read My Lips” başlığını taşıyan sergi Oliver Jones, Nalan Dağıstan, Rajab Toprak Eryiğit, Aylin Zaptçıoğlu ve Özdemir Asaf’ın eserlerini bir araya getiriyor. Tüm sanatçıların ve Asaf ailesinin katılımıyla 7 Mart Cumartesi açılacak olan sergi, bu defa kırılganlık üzerine kuruluyor. Kendimizi kazalara, kavgalara, savaşlara karşı korumak üzere geliştirdiğimiz türlü kabukları çeşitli malzemeler ile yeniden inşa eden sanatçıların işleri, bir yandan tekillikleri içinde sergilenirken, diğer yandan birbirileriyle ilişkileniyor ve hepsi derin yaralanmaların dayanıklı zırhı şiirde birleşiyor. Türkçe’ye en basit şekliyle “Dudaklarımı Oku” olarak tercüme edilebilecek sergi başlığı, neredeyse sözlere gerek olmayan bir yakınlığı ifade ediyor, sessiz ama karalı bir şekilde izleyicilere kendi kırılganlıklarını da içine saklayabilecekleri bir korunma alanı tarif ediyor; “ciddiyim: yaklaş!”.
